Taalkoorts

Stelt u zich eens voor, u bent een eend. Zoals u gewend bent dartelt u wat in het water, u slobbert, u kabbelt en u deint. De takken van de treurwilgen staan er tijdloos bij terwijl u de Hollandse polder doorkruist.

Maar dan wordt u in het kielzog van vele soortgenoten, mannetjes en vrouwtjes, naar de oever getrokken. Zou er gevaar zijn? U kijkt, u bezint, er is geen gevaar, maar uw lichaam is behekst door het instinct en ondanks de grillen van uw vrije wil stuntelt u naar de oever. U moet.

Daar aangekomen meldt een oude scharrel van u dat het zo heerlijk is. Het doordrenkte voer petst in grote onverschrokken brokken tussen uw kwakende gelijkgestemden. U twijfelt. Een oud vrouwtje staat aan de oever de beheksende broodstukken te gooien uit een plastic zak. Wat wil dat mens? Wie zou er niet achterdochtig van worden?

Toch begint u te eten. Wederom heeft u geen keus. U moet. U bent eend.

Geplaatst onder: Futiliteiten op 14 July 2009