Taalkoorts

Ik wil niet teder schrijven, maar niemand houdt me tegen en de letters verspringen met tabjes, shiftjes en toetsjes over mijn scherm. Ze zouden mijn verbeelding moeten weergeven en dat doen ze wel, en toch vertellen ze me iets dat ik niet weet. Iets nieuws, onttrokken aan het zicht van de maker. Letters met eigen bedoelingen.

Ik verspring ook met stramme maandagochtendbenen, een nachtje heb ik gestudeerd. Waar was de tijd? Op een nachtelijk uur laten liggen. En zoals u weet komt dat uur niet meer terug. We hadden kunnen slapen, kunnen knuffelen wellicht. In plaats daarvan dus lettertjes.

Ik heb spijt geen ervan, het zijn die nachten waarop ik leef. Een belangeloos gevoel van trots en altruïsme maakt het dagelijkse leven overvloedig en onnodig. Tot ik wakker word in het vroege gloren. Kent u dat gevoel?

Bij de uitvoering van Hamlet door het Adelbert College Toneel raakte ik innerlijk geroerd, vervoerd, door de emoties op het toneel. Mijn broertje heeft de hoofdrol en als trots familielid zat ik op de eerste rij. Zó goed vond ik het, en zó geloofwaardig, dat ik mij van de weeromstuit afvroeg of wij ook ooit door hetzelfde Shakespeareaanse lot getroffen zullen worden. Ik moest erover schrijven. Doe er uw voordeel mee of zwijg.

Geplaatst onder: Dagboek op 25 April 2010