Taalkoorts

In het begin waren er nog die hem kenden van vroeger. Maar in de gevangenis was geen contact mogelijk met alles daarbuiten, geen telefoon en geen postzegels, zelfs de vogels negeerden hem. De ervaringen die hij had als twaalfjarige kluwden in zijn hoofd en vormden al snel een vaag smeersel dat hem had gevormd tot wie hij was. Een bandiet, een moordenaar. Waarom hij het gedaan had wist hij niet, maar er was geen spijt. Daarom hadden ze hem opgesloten in het gevang.

Binnen de intense grijsheid van het opgesloten bestaan miste hij vooral het kleurrijke China dat buiten lag, de tempels, de natuur, het textiel van zijn moeder. Hier was slechts een raam dat een vierkant licht op de muur naast de deur projecteerde. In een poging te ontsnappen aan zijn seclusie, legde hij soms zijn hoofd te rusten op de koude dorpel om naar het zonnegericht te bidden. Achter dit knielen of zijwaarts prevelen lag de religieuze wereld van de jongen; het was de enige wereld waar hij nog toegang toe had.

Bij etenstijd kroop hij vaak ineen in een hoek; het eten was altijd laat. De eerste dagen heeft hij nog brullend bij de deur gestaan om zijn eten op te eisen, dat als jammerlijk resultaat onthouding van de maaltijd tot gevolg had. Autoritaire gevangenen werden gestraft met de hongerles. Waarom wist hij niet, de wachters aten toch ook. Bij tijd en wijlen kon hij ze luid horen snaaien en hoorde hij ze grappen maken in een taal die niet de zijne was. Dan vergat hij wie hij was, hoe het was om te spreken. Een mens, een dier met emotie.

Soms stelde hij zich voor dat hij een god was en dan sprong hij op om weg te gaan. Ze hadden hem levenslang opgesloten om de moord op een koe die zijn familie niet financieel schikken kon. Hij zou de koe terugtoveren en zijn vrijheid terugwinnen, binnenkort. Het was afwachten tot de dag dat hij zou besluiten er klaar voor te zijn.

Geplaatst onder: Dagboek op 27 April 2010