Taalkoorts

Deel I.

Genève is bijna even prachtig als de route er naartoe. De stad ken ik al, maar de route niet. Die voert vanaf Leiden via Utrecht naar Maastricht, richting Luxemburg. Daar zal ik overnachten.

Bij de benzinepomp rusten mensen uit in de zon, reizigers, motorrijders, dagtoeristen en truckers. Het zijn er bij elkaar heel veel. Zouden zij ook de route naar Genève volgen? Ik vermoed van niet, want in die stad in Zuid-Zwitserland is niet veel te doen voor de gewone mens. Er zijn kantoren van grote instituten en toegegeven, er zijn musea en bioscopen. Maar ook het bolwerk van de wetenschap, CERN, is er gevestigd. Nee, het zou me niets verbazen als bij de toegangspoorten van Genève een bordje staat: alleen bestemmingsverkeer.

Vooralsnog ben ik in het kleinste land van de Benelux. De mensen zijn niet anders dan in Nederland. Misschien wat trager in de omgang, en wat roekelozer op de weg. In mijn Volvo 440 tuf ik rustig door het glooiende landschap. Voor en achter me rijden truckers. Ik heb me altijd al thuis gevoeld tussen dat type sterke mannen. Zij zijn de werkmieren.

Het is middag. Het jeugdhostel is nog een half uur rijden.

Deel II.

Heel Luxemburg was volgeboekt vanwege een festival, ben doorgereden naar Metz. Deze stad was vroeger bischoppelijk, en werd veroverd door de Duitsers, maar nu is Metz weer Frans. Een vriendelijke mevrouw wees me het goedkoopste kamertje toe, kamer vier. Een klein toilet in de hoek, een raam ter grootte van een dobbelsteen. Ik mag blij zijn dat ik nu niet in Luxemburg verkeer.

Vanavond heb ik een stadswandeling gemaakt en wat foto’s gemaakt van de bloemen van Metz. Prachtig!

Kan deze reis nog stuk? Wie weet. Mij is ter ore gekomen dat Sieneke niet naar de Songfestivalfinale mag dit jaar. Zij reist nu dus ook, terug naar Nederland. Het land waar ik langzaam steeds minder mee te maken heb, nu ik afreis naar het zuiden in mijn uiterst heteroseksuele wagen, daar is hij weer. De Volvo 440.

Geplaatst onder: Dagboek op 28 May 2010