Taalkoorts

Eerste werkdagen hebben altijd iets spannends. Dat weet ik nog van mijn vorige baantjes. Ik ben ijscoman geweest, magazijnmedewerker, schoonmaker, callcenterboy, leraar, bijlesdocent, en nu ben ik voor de eerste keer in mijn leven deeltjesfysicus.

Mijn begeleidster, mevrouw Mastroserio, is een kundige wetenschapster die haar weg heeft gevonden in het Italiaanse bolwerk van bollenbozen dat ALICE heet. Dat is het experiment waar ik werk. Vandaag heb ik wat met de software gespeeld. Software is het eeuwige probleem van de natuurkundige. Hij wil het niet, maar kan niet zonder.

Ook moest ik door de papiermolen. Nu heb ik mijn eigen CERN-pasje, een Zwitserse bankrekening, en een sticker voor op mijn auto.

Dit is de plek waar het internet is uitgevonden. Ironisch, dat het ook de plek is waar internettoegang het moeilijkst te verkrijgen is. Maar sinds vandaag heb ik hier ook internettoegang. En dit maakt het verschil met de wetenschappers van vroeger. Zij waren in CERN echt gescheiden van huis en haard. Ik niet. Ik roep huis en haard gewoon op via de computer, et voilà. CERN is thuis.

Vanavond gaan we met alle zomerstudenten koken in ons bescheiden hostelkeukentje. Er is uitzicht op enorme bergen vanuit het raam. Het is spannend, maar ik wil dit alles niet ontvluchten. Ik wil hier blijven! Misschien wordt dit mijn eerste wetenschappelijke vinding. Een methode om het verloop van de tijd in het universum te veranderen, zodanig dat het in Zwitserland vanaf nu voor altijd zomer is.

Geplaatst onder: Dagboek op 1 June 2010