CERN (30-06) “Eindhalte”
Hij was gevloerd, de oude meneer. De tram was leeg. Er was niet veel aan hem te zien. Zijn gelaat was niet grijzer dan bij de meeste bejaarden, zijn ogen waren gesloten. Hij leek pijn noch bewustzijn te hebben: roerloos en bewegingsloos lag hij op zijn rug.
Bezweken door de hitte? Twee ambulancebroeders waren druk doende hem te reanimeren. Een infuus, een zuurstofmasker. Het werk van de medicus is dankbaar en verdrietig tegelijk.
Ik wachtte op de tram naar Genève Centraal. Op deze zonnige, vrij warme woensdagmiddag waren er niet veel mensen op straat. Alleen ik, de oude meneer en een vijftiger die geschrokken een andere kant op keek. Zou de tram nog naar deze eindhalte komen of moest ik maar verder lopen?
Alles ging zo snel. Ik hoorde hem nog zuchten, terwijl de ambulancebroeders vochten voor zijn leven. Zo stierf hij in tram 14. De oude meneer met het grijze gezicht.
Geplaatst onder: Dagboek op 30 June 2010
jeetje wat maak jij wat mee zeg wat een belevennis hopenlijk kan je het een plekje geven gaat alles verder goed we zijn naar strand geweest was gezellie vinnie was er ook ik ga 2 weken op vakantie daarna ga ik terug en dan neem ik je moeder mee danis ze er even uit voor ze naar jou gaat dan nou marco ik mail je gauw weer dikke kus van ons doeiii ien